بی وزنیِ مطلق
لذت بیداری میان گرگ و میش جمعه
و خنکای مهتابیِ شب زده
بوی غریبی میآید
باید دوباره در خود فرو روم
تا
بی وزنی مطلق
باز

همهمه همهمه همهمه همهمه هم هم هم هم مه هم هم هه هه هه ه ه

میان اینهمه سکوت
اصوات بی حنجره در جمجمه ام میروید
گردن میکشم بلکه بشناسم صدایی را که به نجوا میگوید
بانو
این راهش نبود

آری این راهش نبود
من راه گم کرده تر از آن بودم که صدایت را پیش از این بشناسم
باید سکوت را
این استخوان های بی دفاع را
باید این حجاب را از هم بدرم



این راهش نبود

یادت بخیر

من از انتهای راه می ترسیدم

دستهامان به عشق بازی بودند و نگاهمان به آسمان
انگشتهایم رو خط عمرت سر میخوردند و چیزی در دلم فرو میریخت
این منم
بر فراز شهر ، زیر آسمان ، روی تپه ای از طلا.
باز سر بر می گرداندم
چشمانت می گفت خواب نیستم
انگشتانم لای انگشتهایت خوابیده بود که سرم را بر شانه ات گذاشتم
خط عمرم منطبق بر سرنوشت تو بود که لبهایم گرم شد
و چیزی در دلم فرو ریخت
تا دیشب هیچ ستاره ای شاهدم نبود
تا دیشب
تا دیشب
تا دیشب
تا
دیشب
.
.
.

صبوری میکنم

بر روحم تازیانه میزنم
درد میکشم
آه میشوم

چه سخت ست
فرو بردن بغضی که نا بهنگام گلو میفشاردم

این نیز بگذرد

به دور تو باطل گشتم
افسوس مرا شاهدی نبود
اجری نیز
خونم حلال شد از این طواف و رانده از بهشت
حاجت که هیچ
سنگریزه ای هم نصیبم نشد

می هراسم از این همه نزدیکی

فاصله ی مطمئنه را رعایت کنید.
خطر به هم خوردن رابطه

هشتاد و نه. هشتاد و نه نازنین

آخرین ساعتهای سال 89 رو دارم سپری میکنم و نمیتونم لبخند نزنم
سال خوبی بود
خیلی عجیبه ولی سال خوبی بود
گره های زیادی برام باز شد
شاید در زمینه ی کاری پیشرفت زیادی نداشتم اما از خودم راضی ام
هشتاد و نه نازنین یه جورایی برام حکم فونداسیون رو داشت
کارهایی رو شروع کردم که اگر مسیر رو درست ادامه بدم احتمالا سال آینده خیلی خوشحال تر از الان خواهم بود
هشتاد و نه سال مهربونی نبود. مث یه معلم سخت گیر اما دلسوز بهم زل زد. هلم داد.
تنبیه شدم. تشویق شدم. درد کشیدم. گریه کردم.
چند تا دوست خوب پیدا کردم .چند تا دوست رو گم کردم
خلاصه یه نقطه عطف بزرگ بود توی زندگیم
دور و برم خلوته و این سکوت رو دوست دارم
خیلی انرژی دارم برای شروع نود
یه حسی بهم میگه پر از اتفاقه
امیدوارم برای همه سال خوبی باشه


پ.ن: سیندخت کجاست؟
پ.ن2: .... .... ..... ....‏ .‏
پ.ن3: _________________________؟

نیمی از وجودم را جا گذاشته ام میان نگاهی که میگفت بدرود و چشمی که هراس مرا ندید

روحم را گرو برداشت
مردی که رو به روی مردان پشت پنجره
خیره به تاریکی ،از راز این همه صدا حرف میزند.
مردی که نمیداند پشت این سکوت
ارواح سرخ موی نعره میکشند.
و نمیبیند زیر پایش چند شهر ویران میشود
مردی که با صدای من سماعید
و با بطن من تاریخ را گذر کرد
در من فرو رفت و خروشید
چونان سرداری فاتح
که پیرهن خونین شاهی مخلوع را بر فراز نیزه
به رعایا می نمایاند
و سرخوش ست از فتحی نوین
تصاحب سرزمینی هزار ساله به قدمت مادر مسیح.
جلجتا منم
سرزمینی نفرین شده که نطفه ای نگه نمیدارد در خود
بیت الحم کافران
کعبه ی بت پرستان.
پیکر من معبر عموره ست.
مرا در آغوش بگیر ای سردار فاتح
من به پایت بکارتم را قربانی کردم و کودکانت را بلعیدم
مرا در آغوش بگیر که من مخلوق توام
تک تک زخمهای زنانگی ام زاده ی توست
مرا به خود بفشار تا یکی شویم
همچون فاحشه ای ثروتمند تن خود را به هر رهگذری هدیه دهیم
بی چشمداشت
تا ببینی تنم چه درد میکشد از این همه سخاوت
مرا به خود بفشار تا یکی شویم
یکی
شویم

دلم شور میزند
انگار
نامه ای در راه ست

رستاخیزی که در من ........... ای وای

باید دیده باشی تا بفهمی
در این محبس شکوهمند
چگونه ناخن به خاک می سایم به امید آسمان.
در این خلوت اشباع از سایه های سرگردان
چه دردناک صدای خود را بازمیشناسم
از لا به لای هزااااااااااااااار نعره ی بی انجام.
این بار
عشق
به هیات رعد آمده.
ققنوسی در من بیدار گشته
از اغمایی ناگزیر.
خدا رحممان کند