در آینه میبینمت و پاک نمیشوی

سقوط میکنم تا اعماق زمین

در سالگرد بوییدنت

میان صخره های دلتنگی

و باز میبینمت لابه لای روزنه های به جا مانده و فریاد میشوم

اما تو نخواهی شنید و نخواهی دید

که چگونه

در عطش ات جان میدهم

چونان پرومته

هر روز

مرگ

را به آغوش میکشم